Jedna z obaw, która pojawia się najczęściej, gdy w Twojej głowie dojrzewa zmiana kierunku w życiu, brzmi: a co z tym wszystkim, co już zbudowałam?
Lata pracy. Umiejętności, których się nauczyłaś. Relacje, doświadczenia, błędy, po których coś zrozumiałaś.
Łatwo pomyśleć, że zmiana kierunku w życiu oznacza zostawienie tego wszystkiego za sobą, jakby trzeba było zacząć od zera, żeby pójść gdzie indziej. To założenie, choć bardzo powszechne, nie jest prawdziwe.
To założenie, choć bardzo powszechne, nie jest prawdziwe.
Zmienia się kierunek. Nie zasób.
Umiejętność słuchania kogoś uważnie, zorganizowania czegoś od podstaw, wytrwania w czymś trudnym, wyczuwania, kiedy ktoś potrzebuje wsparcia, te rzeczy nie są przypisane do jednej roli czy jednej ścieżki zawodowej. Są Twoje, niezależnie od tego, gdzie je dotychczas wykorzystywałaś.
Wyobraź sobie kobietę, która przez piętnaście lat prowadziła zespół w korporacji, a teraz zastanawia się nad własnym, dużo mniejszym projektem. Może mieć wrażenie, że rezygnuje z całego dorobku, że umiejętność zarządzania budżetem czy dużym zespołem nie ma zastosowania w czymś kameralnym.
A jednak to, co naprawdę przenosi ze starej roli do nowej, to nie tabela w Excelu ani struktura raportowania. To sposób, w jaki podejmuje decyzje pod presją. To, jak rozmawia z ludźmi, którzy się z nią nie zgadzają. To wyczucie momentu, w którym coś wymaga interwencji, a kiedy lepiej dać przestrzeń. Te rzeczy nie zostają w starej roli, idą z nią dalej, tylko w innej formie.
Wiele z tych zasobów stało się tak naturalnych, że przestałaś je zauważać jako coś wartościowego.
To, co przychodzi Ci łatwo, łatwo też pomylić z czymś oczywistym, a to, co oczywiste, rzadko wygląda jak potencjał.
Jest w tym pewien paradoks: im dłużej coś robisz i im lepsza się w tym stajesz, tym mniej to widzisz. Umiejętność, która kiedyś wymagała wysiłku i uwagi, z czasem wtapia się w to, jak po prostu funkcjonujesz. Przestaje wyglądać jak kompetencja, a zaczyna wyglądać jak „normalność”.
(Jeśli zastanawiasz się, na jakim etapie teraz jesteś, [sprawdź to tutaj] — zajmie dwie minuty.)
Dlatego zmiana kierunku często wydaje się bardziej ryzykowna, niż jest w rzeczywistości. Nie dlatego, że faktycznie zaczynasz od zera. Dlatego, że nie widzisz jeszcze, ile ze sobą niesiesz.
Często dopiero ktoś z zewnątrz, osoba bliska, mentor, czasem przypadkowa rozmowa nazywa to, co dla Ciebie było oczywiste, a dla niej wcale nie. „Skąd ty to wiesz?”, „Jak ty to robisz, że…”, „Ja bym się w tej sytuacji zupełnie pogubiła”. Te momenty są sygnałem, nie komplementem do zignorowania, tylko wskazówką, gdzie leży coś, co sama przestałaś zauważać.
Zobaczenie tego wyraźnie, całego obrazu tego, co już masz jest pierwszym krokiem, zanim zaczniesz budować cokolwiek nowego. Nie po to, żeby zatrzymać się w przeszłości, ale po to, żeby iść dalej z pełnym bagażem, a nie z poczuciem, że trzeba go zostawić na progu.
Zobaczenie tego wyraźnie, całego obrazu tego, co już masz jest pierwszym krokiem, zanim zaczniesz budować cokolwiek nowego. Nie po to, żeby zatrzymać się w przeszłości, ale po to, żeby iść dalej z pełnym bagażem, a nie z poczuciem, że trzeba go zostawić na progu.
Jeśli chcesz zobaczyć ten obraz w całości, nie tylko we fragmentach zajrzyj do artykułu:
→ Masz w sobie więcej, niż aktualnie widzisz
